Vrijdag 20 augustus
De vrijdag begon met het optreden van Triggerfinger in de Alpha. Drie belgen die je meteen uit je sokken rocken. Gezien de grootte van de tent en het tijdstip hebben deze heren een prima opening verzorgd. Het zou zomaar eens kunnen dat we ze in toekomstige edities gaan terugzien. Via de India waar we vanaf de zijkant een stukje I Am Kloot meepikten (wat prima klonk overigens), kwamen we bij de Grolsch terecht voor Band Of Skulls. We vielen meteen met onze neus in de boter, we kwamen precies aan toen ze I Know What I Am speelden. Toen vervolgens de Grolsch na het optreden van Band Of Skulls massaal leegliep, kon Katzenjammer in de Lima zich op een ongekend grote aandacht verheugen. Katzenjammer bestaat uit 4 dames met ongewone instrumenten. Leuk concept, maar live kwam het wat mij betreft nog niet helemaal lekker uit de verf. Zie daarvoor ook het optreden dat ze deden voor tv, in de afspeellijst. Met name de laatste samenzang lijkt wel kattengejammer. Jammer dus. Omdat de India op zo’n slimme plek staat, pikte ik hier nog een stuk Selah Sue mee. Ik kende eigenlijk alleen Raggamuffin van haar en dat blijft echt klinken alsof ze de boekenkasten van Ikea aanprijst (billy billy billy…). Inmiddels waren we weer onderweg naar de Grolsch om daar All Time Low te gaan kijken. All Time Low is een bandje die je zou kunnen bestempelen als 4e (of misschien wel 5e?) generatie punk. Ontzettend Amerikaans met een ontzettend jonge fanschare. Daarentegen was de show die de heren gaven prima, het klonk goed, het zag er goed uit en het publiek was enthousiast. Na deze show besloten we om langzaamaan eens aan iets te eten te gaan denken. Weer een tripje langs de India dus, waar op dat moment OK Go bezig was. OK Go kennen we van de slim gevonden videoclipjes, zoals ‘die ene met de loopbanden‘ en ‘die ene met die Rube Goldbergmachine‘. Op het podium klonk het ook nog eens prima. Langzaam doorschuivend kwamen we hierna in de Bravo bij Fat Freddy’s Drop uit. Een perfecte soundtrack voor het einde van de middag. De zon lekker laag aan de hemel, begeleid door een goeie kopersectie, het ultieme Lowlandsgevoel! Het voordeel van de Bravo is dat tegenover deze tent zich Llow Chi Minh City bevindt, waar je een prima oosters hapje kunt eten. Met nog maar net de nasi achter de kiezen, dreef er een behoorlijke rookwolk langs. Nieuwsgierig als we waren zijn we toch maar eens even gaan kijken wat daar nou aan de hand was. Het bleken Leonard en Jeroen te zijn, die hun absurdistische kermisattractie ‘Wawazda‘ hadden opgebouwd. Het is een heel eenvoudig principe, Jeroen staat bovenop een steiger en gooit daar door een stortkoker een voorwerp in een container. De deelnemer mag dan vervolgens proberen in het kleine stukje dat het voorwerp zichtbaar is (tussen de stortkoker en de container) te onderscheiden wat dat dan was, oftewel ‘Wawazda’? Dat dit paradepaardje van Leonard en Jeroen nu op Lowlands stond is meer dan terecht. Met een omtrekkende beweging kwamen we vervolgens bij Caribou in de X-Ray uit. Het begin was niet van dat kaliber dat er meteen beweging in zat. We lieten Caribou dan ook snel weer achter ons om op tijd bij Air aan te kunnen schuiven. Air stond hoog op m’n verlanglijstje, vanwege mijn benieuwdheid wat ze zouden doen met een liveoptreden. Zou het zo worden als opde CD, of zou er iets heel anders met de liedjes gedaan worden? Het eerste bleek het geval en ja, het zijn schitterende liedjes, maar live wordt het niet echt spannender. Na even een trui te hebben opgehaald op de camping (en dus de Specials gemist te hebben…) was het tijd voor de show van Blink-182. Deze band maakte er een schitterend audiovisueel spektakel van, door het gebruik van leuke graphics op schermen achter de band op het podium, drummer Travis Barker nog meer bijna-dood ervaringen te laten beleven op een roterend drumpodium en de vrolijke punkrock deuntjes te spelen die iedereen kent. Een prima Alpha-afsluiter voor dag 1. Langzaamaan was het dus tijd om ons te storten in het nachtprogramma, met in de Lima Die Deutsche Biergarten Boys (Alles Prima in der Lima!) en in de Grolsch de Zer00′s Heroes. In de Lima was ons belooft dat er vanalles langs zou komen uit Duitsland, van Rammstein tot Rosamunde. Dat klonk als een prima avondje uit, maar wat bleek, de Duitse muziekcultuur had blijkbaar voor de DJ’s te weinig voortgebracht, waardoor vaak moest worden teruggegrepen op vertaalde classics (Seit ihr bereit Stiefel? Fang an zu spazieren!). De Zer00′s in de Grolsch hielden zich ook al niet helemaal aan de afspraak (Kernkraft 400 komt toch écht uit 1999), maar wisten net als de Deutsche Biergarten Boys wél een feestje te bouwen. Een prima afsluiting van dag 1 dus.

Zaterdag 21 augustus

Lowlands University in de Echo was de start van dag 2. Het thema dat door wetenschapper Louise Fresco werd uitgelicht was het genetisch modificeren van voedsel en wat daarvan de mogelijkheden en onmogelijkheden zijn. Na dit college was het tijd om de stembanden eens op de proef te stellen bij Lowlands Zingt in de Alpha. Voor de tweede keer mochten Ruben van der Meer en Tijl Beckand proberen om een paar duizend Lowlanders te laten meezingen met allerhande hits, vergezeld van een koor op het podium, samengesteld uit nog meer Lowlanders. Hoe goed het concept vorig jaar werkte, hoe pijnlijk duidelijk werd de beperkte houdbaarheid van het concept dit jaar. Als je dan ook nog gaat experimenteren met een nummer als Empire State Of Mind van Alicia Keys, dan sla je de plank volledig mis (zoals ook bleek uit het fluitconcert wat erop volgde). Na Lowlands Zingt dus snel door naar Graffiti 6 in de Lima. Hier heb ik nog even met Werner staan kijken. Leuke band, leuk optreden (en let ook op de video in de afspeellijst bovenaan dit artikel) maar ik ben benieuwd of ze het succes wat ze hebben met Stare Into The Sun kunnen evenaren. Om op tijd bij Jack Parow te zijn in de X-Ray liep ik tijdens Stare Into The Sun al die kant op. Eenmaal aangekomen bij de X-Ray, bleek dat meer mensen Jack Parow wilden zien dan de X-Ray kon huisvesten. Helaas heb ik dus alleen wat beats gehoord van deze Zuid Afrikaanse Zef-koning, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had Jack Parow al eerder gezien, evenals Mumford & Sons, maar aangezien deze laatsten in de Alpha speelden, bedacht ik me dat daar meer te zien zou zijn. Dat klopte en Mumford & Sons speelden een hele goede liveset met een dampende Alphatent aan hun voeten. Is weer eens wat anders dan een optreden in de Rotterdamse Schouwburg, bekeken vanaf een klapstoel! Na Mumford & Sons was het even tijd om wat te gaan eten. Ik had die zaterdag m’n Kroepoekfabriek-shirt aan, wat ertoe leidde dat ik extra veel kroepoek bij m’n saté kreeg! Met een volle buik was het tijd om oude tijden te gaan herbeleven bij NOFX. De laatste keer dat ik NOFX zag was alweer 12 jaar terug, toen op Pinkpop. De energie die tijdens dat optreden losbrak, was tijdens het optreden hier wat minder aanwezig helaas. Misschien is die Alpha toch wel erg groot voor bands die hun hoogtijdagen al even achter zich hebben liggen. Na NOFX begon in de Grolsch The Gaslight Anthem, maar omdat ik die mannen pas geleden al gezien had in de Melkweg, koos ik voor het Monica da Silva Trio in de Juliet. Monica is al een tijdje kwijt, maar Tim Kamps en Arjen Lubach hebben zich haar teksten prima eigen gemaakt. Al met al een leuk optreden en met name ook fijn om even te kunnen zitten. Eenmaal uit de tent heb ik nog even bij Local Natives staan kijken, hoewel dat optreden niet echt is blijven hangen.

LCD Soundsystem op Lowlands 2010 (Foto: Jelmer de Haas)

LCD Soundsystem in de Grolsch daarentegen leverde een prima show aan een volle enthousiaste tent! Hits als Drunk Girls, Daft Punk Is Playing At My House en Yeah gingen erin als koek bij het aanwezige publiek en James Murphy, de man achter LCD Soundsystem, toont fijntjes aan dat hij ook live over een prachtige stem beschikt. Na dit optreden besloten we om toch even bij Snow Patrol te gaan kijken, waar het niet zo belachelijk druk was als we hadden verwacht. Vanaf het strookje gras aan de kop van de Alpha is het dan best prettig om met de schoenen uit even een half uurtje Snow Patrol te kijken. Prima muziek, maar wel erg veel hits… Omdat we nog bij Glenn Wool in de Juliet wilden kijken besloten we voor de grote mensenmeute uit richting die tent te gaan. Eenmaal binnen heb ik me verbaasd over de podiumpresentatie van deze Glenn Wool, een standup comedian uit Canada die nu in Londen woont. Je zou toch verwachten dat hij eerder een microfoon heeft vastgehouden en dat je dan ook in die microfoon moet praten. Enfin, een aantal flauwe grappen verder besloot ik de tent te verlaten om te gaan kijken bij de Lowlands Rave in de India. Het begin beloofde niet veel goeds. Het afkappen van Josh Wink’s Higher State Of Conciousness voordat de plaat op volle climax is kan bij mij echt niet op begrip rekenen. Daarom besloten we eerst maar eens bier te gaan drinken in de richting van de Grolsch, waar de oude Alpha DJ’s een plekje hadden gevonden. Later op de avond bleek de Rave in de India onder bezielende leiding van DJ Kenny Harder (even uitspreken, leuk) toch op stoom te zijn gekomen. Na hier de laatste dansjes gedaan te hebben was ook dag 2 ten einde.

Zondag 22 augustus

Om de zondag actief te beginnen gingen we naar de Bravo, Lekker Dansen met Maxim Hartman, onder begeleiding van de Loco Loco Discoshow. Er werd zelfs een prijs verloot, twee kaarten voor Lowlands 2011. De finale ging tussen een meneer (die later door ons werd ontmaskerd als Otto Orgel) en een dame die uiteindelijk met de prijs naar huis ging. Na deze actieve start van de dag was het tijd om de telefoon van wat extra energie te laten voorzien. Tijdens het opladen van m’n telefoon konden we mooi een college bijwonen van de Lowlands University in de Echo, deze keer van Marian Joëls over stress en dat stress soms best goed kan zijn. Na dit college was het tijd om de telefoon weer op te halen en te gaan kijken bij My Favorite Scar, een Nederlandse heavy metalband (zo’n beetje de enige wat zwaardere band op Lowlands dit jaar) die een zeer strak half uurtje neerzette. Hierna wilden we graag gaan kijken bij Forget The Film, Watch The Titles in de Echo. In deze compilatie wordt nu eens niet aandacht besteed aan spectaculaire of mooie scènes in een film, maar juist aan de kunststukjes die aan de daadwerkelijke film vooraf gaan. Helaas was de Echo vol voordat wij erin zaten dus hadden we voor niets een half uur stalpoten opgelopen. Na een wandelingetje langs de Lima om te schuilen voor het dreigende weer (wat uiteindelijk niet echt nodig was) kwamen we bij de Grolsch, waar Yeasayer speelde voor een volle tent. Ik begon me zo rond deze tijd te bedenken dat het weleens een strategische zet zou kunnen zijn om acts zodanig neer te zetten dat ze wel een groot publiek trekken, omdat er op hetzelfde tijdslot niet zo veel speelt. Zo kan een platenmaatschappij zeggen dat hun act voor een volle tent op Lowlands gespeeld heeft. Yeasayer speelde dus een leuke set, waar we ook weer precies de hits meepikten. Na Yeasayer was het tijd voor Pendulum in de Alpha. Twee jaar terug was ik zeer onder de indruk van Pendulum, die toen een dijk van een show neerzetten in de Bravo. De Alpha was ook geen probleem voor de Britten, hoewel ze misschien nog wat beter tot hun recht waren gekomen als ze wat later op de avond geprogrammeerd zouden zijn. Direct na Pendulum ging ik op een draf naar de Bravo, om toch nog aan mijn nodige portie Zuid Afrikaanse Zef te komen bij Die Antwoord. Precies op tijd kwamen we aan, bij het inzetten van Ninja. De Bravo stond goed vol en nog opvallender, er werd meegezongen. Een prima optreden van Die Antwoord dus, met een dikke vette knipoog, dat dan weer wel. Omdat we toch nog wel eens een Hollywoodster in levende lijve wilden zien, togen we weer terug naar de Alpha, waar Jared Leto met zijn band Thirty Seconds To Mars zijn best deed om de voor meer dan de helft lege tent enthousiast te krijgen voor zijn optreden. Blijkbaar is de doelgroep van Thirty Seconds To Mars toch kleiner (lees: jonger) dan verwacht. Ze hadden volgens mij beter in de Grolsch kunnen optreden, hoewel er dan wel weer een gat in de Alpha programmering zou zitten. Al met al was het een niet al te best optreden van Jared Leto c.s. Tijd dus om de benen weer te strekken en koers te zetten naar de Grolsch, waar The XX bezig was aan hun Lowlandsoptreden. Ook nu was er weer voldoende publiek aanwezig, hoewel de muziek van The XX zich nu niet direct leent voor een feestje. Na een paar nummers gehoord te hebben, zijn we verder gegaan, terug naar de Alpha, via de biologische vlaamse friet. Als je snel wat wilt eten, moet je dus geen vlaamse friet bestellen. Op mijn vraag of ze de aardappels zelf nog moesten snijden werd lacherig geantwoord met een ‘natuurlijk niet’. Bram Ladage kenden ze dan weer niet. Eenmaal aangekomen bij de Alpha waren we precies op tijd voor Placebo. Brian Molko en z’n band speelden een schitterende show, inclusief mijn lievelingsnummer Every Me And Every You.

Massive Attack op Lowlands 2010

Helaas konden we het optreden niet helemaal af kijken, want in de Grolsch maakte Massive Attack zijn opwachting. Aangezien ik Placebo al eerder gezien had en Massive Attack nog nooit, heb ik ervoor gekozen om Massive Attack helemaal te gaan kijken. Daar heb ik dus écht geen spijt van gehad. Wat een schitterende show! De muziek van Massive Attack is al schitterend, de lichtshow erbij was ook heel goed en bij tijd en wijle ook confronterend. Zo werden koppen van nieuwsberichten van de afgelopen tijd van uiteenlopende ernst na elkaar geprojecteerd (in het Nederlands, met Nederlandse berichten!) en werden allerlei statistieken getoond over allerlei verschillende zaken, bijvoorbeeld het verschil in inkomen van iemand in de Gazastrook en iemand in Israël. Erg indrukwekkend dus. Na dit indrukwekkende optreden zijn we even een trui op gaan halen voor het nachtprogramma. We waren immers nog lang niet klaar. Op weg naar de camping zagen we in de India Shantel zijn Disco Disco Partizane live ten gehore brengen, als opmaat naar wat komen ging. De avond eindigde met Kees van Hondt in de India, inclusief de bijbehorende 100% Keeswaardige opblaasbeesten en takken. Tiijdens deze laatste nacht hebben we nog een klein uitstapje gemaakt naar de Grolsch voor DJ’s Wiekes en Ton in de Grolsch en naar Dr. Lektroluv in de Bravo. Al met al was het een zeer geslaagde laatste nacht voor Lowlands 2010. Jammer alleen van die regen op maandagochtend, hoewel, de buren hadden thuis geen plek om hun pop-up tentje te drogen, of ik er geen plekje voor had… Dat heb ik uiteraard wel! Hij staat hier nu droog en wel in de kast! Tot Lowlands 2011!

Plaats op nujij.nl

Hurts – Wonderful Life

Black – Wonderful Life

Plaats op nujij.nl

-Met Spotify is het mogelijk om via je internetverbinding muziek af te spelen.
- Er is keuze uit zo’n 8 miljoen tracks
- Met een gratis account mag je 20 uur per maand afspelen
- Betaalde accounts zijn er ook in twee smaken: Unlimited (geen reclames) en Premium (ook mobiel streamen in hoge kwaliteit)

En dit is dan de heilige graal:

Niks wereldschokkends eigenlijk. Wat me een beetje tegenviel, is het feit dat Spotify direct in m’n harddisks begon te snuffelen naar muziek, zonder dat ik daar een extra knop voor hoefde in te drukken (zal vast in de kleine lettertjes bij de installatie hebben gestaan). Toen ik ook nog dacht dat het wel aardig zou zijn om m’n Facebook-account te koppelen, rommelde Spotify m’n zorgvuldig samengestelde iTunes-playlists de wijde wereld in! Ik schrijf Spotify zeker nog niet af, maar ik blijf voorlopig nog even Last.FM-fan (en abonnee, voor minder dan bij Spotify…)

Plaats op nujij.nl

Love Is All:

Ronnie James Dio
1942 – 2010

Plaats op nujij.nl

Terwijl ik dit beluisterde druppelde direct een ander lied m’n hoofd binnen…

Inderdaad, Julio Iglesias heeft met Quiero een stevige versie van Romance neergezet, compleet met danseres en boa…

Nadat ik me dit herinnerde ben ik eens verder gaan zoeken. Zo’n sterke melodie moet natuurlijk vaker geleend zijn. En wat denk je? Ja hoor, luister hier maar: http://www.youtube.com/watch?v=XfwFCBcuk5w (helaas niet insluitbaar deze…)

Maar daar houdt het niet op! Het leentjebuur spelen gaat vrolijk verder:

En niet te vergeten:

Hoe dan ook, het is in de muziek niet ongebruikelijk om een traditional te verbouwen naar een eigen versie, maar van deze traditional zijn wel heel veel versies, met veel verschillende teksten. Leuk om te zien dus. Nu weer rocken

Plaats op nujij.nl

Ik ga even stoom afblazen met Undercover Martyn van Two Door Cinema Club!

Plaats op nujij.nl